CARPON

Purnama di Langit Tasikmalaya 

Carpon Érwin Wahyudi

Jarum érloji karék antel kana angka 7 basa keur nurunan tétécéan gerbong téh. Setatsion Tasik, pagaliwota ku   nu rék mariang, jarajap katut nu marapag penumpang nu karék turun tina karéta.

Ah,  karék ogé  nepi kana palataran setatsion, seungitna angin peuting kota manéh mani  giak ngabagéakeun urang, Sa. Seungit angin nu masih kénéh can robah jeung waktu sataun nu geus kaliwat.

Tukang béca, kenék angkot jeung supir taksi pahibut nanawarkeun kandaraanana supaya kapilih. Tapi, kabéh ogé ku urang mah ditolak, da geus diniatan apan ti awalna ogé, urang mah rék leuleumpangan, hayang mapay-mapay saban juru ieu kota. Enya, kota nu manéh. Urang rék nyeuseup hawa jeung néwakan deui anginna, ngarah kanyeri urang balas kaleungitan manéh teu pati nojosan teuing.

Urang téh keur katiir sono ku manéh, Sa. Ti peuting kamarina    bet rus-ras waé téh. Teu kalis dipangpalérkeun, nu lulumpatan 'na kongkolak panon téh saukur keureutan beungeut manéh nu keur ngumbar imut  kareueut; imut nu salawasna mapaésan rohang

CARPON SUNDA

POÉ ÉTA 

Carpon Endah Dinda Jenura

TI jero garéja, sora orgél jeung antifon agem mapag. Sém ngalieuk ka gigireunana. Panganten awéwé, nangkeup bukét kembang dina dadana, katempo bungah, marahmay, teu eureun imut ka kénca ka katuhu. Satukangeunana, kulawarga dua pihakan, kolot-budak awéwé-lalaki, dibarungkus warna-warni  baju pésta, ngagimbung jigrah.

Manéhna rungah-ringeuh.

CARPON SUNDA

LALAKI DINA TUNGTUNG PEUTING

Carpon Tiktik Rusyani

  Kira-kira duapuluh méteran sabada turun tina taxi, katingali nu mapagkeun. Nangtung dibarengan girimis ipis. Gagah. Dua dampal leungeunna nyumput dina saku calana. Sukuna rada ngajégang. Jangkung, ngageblég make baju hideung dina lalangsé poé katompérnakeun, mangsa layung geus mubus kateureuy sandékala.
        Leumpang digancangan, hayang geura nepi. Hayang geura ningali paromanna nu unggal usik kumalangkang na ciciptan. Asa leuwih sering teu apalna. Bangun nu ngahaja nyamuni, misterius. Sing sarwa teu kateguh.
        Barang anjog, imutna ngabagéakeun. Leungeunna nyolongkrong ngajak sasalaman. Lampu nu kahalangan ku Patrakomala, teu méré kasempetan pikeun nelek-nelek beungeut nu dipikasono dina unggal rénghap ambekan.
        “Hayu lebet, kabujeng ageung deui hujanna.” Sorana halon, teu ngumbang kana awakna nu jangkung badag. Nungtun asup ka jero imah.

CARPON SUNDA

Kanikir Dipipir Pasir

Kénging Moddi Madiana

Angkrék bulan marakbak bodas mapaés rohangan tengah. Unggal poé ditatap diusap jadi batur ngobrol, tempat miradu mun haté keur sumedeng ringrang. Sok rajeun nyoréang ka tukang, mangsa hirup paduduan, genep taun kaliwat. Nyimas Siti Munigar, anak nunggal  Mama Martadikusumah jeung Ambu Rohani, kembang désa Cidalingding, camperenik.
Sinjang sidamukti dilamban, nyanding kana barukat pulas langit mungkus waruga lémpéréng konéng, raray marahmay, sanggulna kabungkus karémbong bodas. Payus meunang sebutan ratu ti kahyangan; matak geugeut nu deukeut, matak sono nu nempo. Teu saeutik jajaka ti sawatara lembur ngahaja ngalanglang hayang ngabandang. Ti mimiti mandor adeg, mantri pasar, juragan kawung, kaasup barudak nu kakara mangkat begér nepi ka Kawasa Kebon boga tarékah séwang-séwangan pikeun ngadeukeutan Nyimas Siti Munigar.

CARPON SUNDA

Déhém

Ku Wahyu Wibisana

Dua pasir deui leuweung awi nu kudu disorang ku manéhna. Di langit, bulan teuing di mana, sarta béntang-béntang nyarusup kana méga kulawu. Gaang geus areureun ngéangna ditéma ku sora caricangkas jeung bueuk kukueukan kawas nu méré wirahma kana léngkahna. Oborna geus béak minyak, tapi haténa anéh bet teu ngarasa salempang atawa hariwang.
Kawas aya gaganti obor nu leuwih ti obor. Nu bisa tetep ngareugreugkeun haténa. Ninggang kana sisindiran “Gorék-gorék manuk tuweuw, disada dina taweuran...”
Tapi ngan sakeudeung manéhna boga pikiran kitu téh, gancang disalingkerkeun dina kelir lelembutanana. Tuluy nginget-nginget pamajikanana nu harita tangtu keur ngadagoan. Geus sabroleun.
Manéhna keur meujeuhna gedé duriat ka pamajikanana téh. Bisa jadi ku perbawana rék boga anak. Apan cenah, anak téh talining duriat sosoca rumah tangga. Ieu deui mani dagdag-dégdég pisan waktu pamajikanana nyarita yén beuteungna geus karasa téh. Gancang sadia obor da harita geus reupreupan, kencling néang paraji mani satengah lumpat.

CARPON SUNDA

KLEUP 27

Carpon Budi Mugia Raspati

Layon keur dipulasara. Kahayang manéh geus laksana, Bro. Enya, mati muda téa.  Ngan carana lain nu dipikahayang ku manéh.

“Keur naon hirup hayang lana, ari hayoh milampah dosa jeung sangsara mah,” cék manéh hiji mangsa.

“Aing mah modar téh hayang ginding,  minculak. Ngarah jiga Jimi Hendrix, Jim Morrison, atawa Kurt Cobain,” angger ari geus nataan pamaén musik téh. Agul.

Enya kituna mah, ngobrol perkara musik jeung manéh mah jiga kokocoran cai. Hésé kandeg, norolang. Tabé uing  dina urusan éta mah. Rék klasik, jazz, rock, dangdut tepi ka Ceurik Rahwana, digayem. Hirup manéh mah éta. Antukna jadi cita-cita manéh, impian manéh. Tapi kanyeri ogé lain, Bro?

“Goréng aing mah nasib téh, Bray, lain jelema beunghar,” angger, mun pareng manéh keur rungsing.

CARPON SUNDA

Bulan jeung Halimun

Carpon Nazaruddin Azhar

Manéhna nyorangan na korsi taman. Handapeun lampu nu nebarkeun sinar konéng kana buukna nu galing muntang. Beungeutna geulis, najan basa cipanonna ngembeng deui, kageulisanana jadi katémbong layu. Duka naon nu jadi marga lantaran, nepi ka manéhna kudu terus nyusutan cipanon, sabot peuting meuntaskeun manéhna kana poé nu anyar, sabot taya jalma lian nu sadar yén di taman nu perenahna di tengah kota éta, aya wanoja keur nyorangan.
Bulan ngaguliweng seukeut jiga arit. Pikeun leuwihna langit némbongkeun sababaraha béntang tingkaretip.
Si wanoja miceun tisu nu geus cipruk, terus nyabut deui salambar nu pangahirna. Deukeuteunana kembang keretas geus ibunan. Manéhna ngarénghap tur sama sakali teu boga karep pikeun ngarérét arloji nu meulit na leungeun kéncana. Naha waktu téh geus jadi hiji hal nu ku manéhna hayang dipopohokeun? Naha naon nu geus disogrogkeun ku waktu saméméh manéhna jadi hiji-hijina pangeusi taman tur dibarung ku kasedih nu bangun taya hinggana?

CARPON SUNDA

Lebaran Sakeudeung Deui

Carpon Nazarudin Azhar

Sakeudeung deui lebaran. Enya sakeudeung deui, ukur saminggu deui. Si Bungsu geus dipangmeulikeun pakean sasetel. Baju katut sendal hello kitty. Meunang meuli ti Jl. Pasar Baru, ti Mang Uki.
“Ari jang si Cikal moal meuli ayeuna?” Mang Uki nanya bari nasupkeun duit sapuluh rebu ti kuring kana urut wadah biskuit.
“Lah, can aya duitna Mang, ke sugan, piduapoeeun ka lebaran,” tembal teh, tamba balem teuing. Atuda, lain teu hayang mangmeulikeun baju keur budak ayeuna, tapi keur meujeuhna suwung ku duit. Da nyeta atuh, bet hese pisan diarahna duit dina jaman kiwari mah.
Mun seug Imas jagjag mah, enya pamajikan kuring, meureun rada katulungan hirup teh. Sok meunang tambahan da manehna sok buburuh ngabordel di Haji Ipin. Malah kalan-kalan mah gede keneh pangasilan manehna mun dagangan kuring keur teu payu mah.
Lain teu hayang atuda, usaha nu gede batina, jiga batur, ngan nyakitu tea heureut pakeun ragap taya. Teu boga modal. Lain teu hayang deuih, unjam-injeum keur modal jiga Mang Uki, ngan bisi teu kuat mayarna. Atuda lain nginjeum ti bang, Mang Uki mah, da nyeta sok kalah riweuh uras-urusna pokna, tapi nginjeun ti si Jingking, tukang ngarentenkeun.      Hih, bet kalah nyiar pipanyakiteun. Nginjeum duit saanu, kudu dibayar sakitu anu. Leuheung basa mun usahana lancar, kumaha mun sabalikna?

CARPON SUNDA

Nu Datang Tengah Peuting

Carpon Nazarudin Azhar

MANEHNA masih keneh nangtung di hareupeun eta imah. Geus rada lila nangtung di dinyana teh, sanggeus anjog ka ieu tempat tur pikiranana terus pagaliwota ku kekecapan naon nu kudu tiheula dipokkeun. Lima belas taun ka tukang, manehna ge kungsi nangtung di dinya. Malah sababaraha kali, dina sababaraha peuting.
Geus peuting. Manehna ngilikan arloji. Jarum posfor nu pondokna nunjuk angka hiji. Ampir janari. Janari leutik malah cenah. Tanggah. Aya bentang baranang, sesana kahalangan reueuk hideung. Gap kana panto pager, karasa tiis ku ibun. Angin ngahiliwir. Leungeunna lalaunan nyurungkeun panto pager, tetela teu dikonci, atawa memang euweuh koncian. Tapi leungeunna teu laju, malah panto pagerna lalaunan ditutupkeun deui. Ret kana panto imah nu kacaangan ku lampu lima watt tina palapon teras hareup. Ret kana jandela nu aya di sisi beulah wetan. Paroek. Jandela kamarna eta teh. Biasa sok dipoekan mun manehna sare teh.

CARPON SUNDA

Kareteg Hate

Cahaya bentang pating gurilap, bulan imut ngagelenyu ninggali kuring keur diuk di jandela kamar bari ngainghak ceurik, angina ngahiliwir karasa tiis, peuting ieu bet meuni asa endah katempona, tapi kunaon hate kuring bet meuni asa ripuh, rasa kaambek geus pinuh na ubun-ubun, kuring haying ngambek tapi teu bias, meureun kusabab kuring awewe jadi naluri kuring leuwih gede tibatan rasa amarah. Sarebu tanya minuhan pikiran kuring, naha bet ibu sareng bapa jadi teu ngawidian kuring ngilu pasanggiri eta, teu pira ngan saukur nulis jeung mikir, asa ku araraneh. Leuheung lamun diulahkeunnana the mun  kuring ngilu pasanggiri model anu gutak gitek di catwalk, kuring ge rada kaharti mun kitu mah, mung ieu mah aduh… ah pararusing, dug sek kuring ngarungkup dina simut.
Kongkorongooook….
Tok,tok,tok….    

CARPON SUNDA

GIRIMIS TEU BAÉ RAAT

Ku Dian Héndrayana

Asa geus peuting pisan. Girimis can baé raat. Basa lilir téh, karérét adi kuring keur ngajanteng deukeut jandéla. Hordéngna bangun ngahaja disingraykeun. Meureun ngarah laluasa nyawang ka luar. Leungeun katuhuna baé nyampay kana sarigsig. Najan teu pati caang, cahaya lampu ti tebéh buruan wasa nétélakeun yén adi kuring keur alum ngungun.

Ti peuting kamari kénéh, adi kuring puguh bangun meunang pangabetah dina peta nu kawas kitu. Utamana mun mangsa peuting lantis ku girimis cara ayeuna, manéhna sok ngajanteng deukeut jandéla, nyawang ka luar. Kituna téh sok bari ngembeng cimata.

Hiji mangsa mah kungsi dideukeutan, laju ditanya naha ku naon. Jawabna téh majar keur ningali Apa.

“Hawatos Apa kahujanan di buruan,” omongna.

CARPON SUNDA

Bulan Wanci Sareupna 

Carpon Dadan Sutisna

Bulan beuki pias di awang-awang. Ukur dibaturan ku tilu béntang anu tingkariceup. Geus teu kadéngé deui gebyurna lambak. Geus teu kaciri deui runggunukna pilemburan jeung ngamparna pasawahan. Bieu, pabuburit, kapal geus miang ninggalkeun palabuan. Ninggalkeun salaksa katineung di ditu, di bali geusan ngajadi.

Asa cikénéh, tur asa detik bieu pisan, kuring nénjo marakbakna kembang samoja di pipireun imah. Tangkal samoja gigireun kuburan bapa, anu ku ema mah dipiara pisan. Malah saméméh ema ninggalkeun, nyusul bapa ka kalanggengan, ukur hiji anu diamanatkeun téh; pangmiarakeun tangkal samoja. Ayeuna, amanat ema téh kamomorékeun, lantaran kuring kaburu indit. Teuing saha nu bakal neruskeun miara éta tangkal samoja.

Indit téh éstuning taya kereteg ti méméhna. Teu boga niat ti anggalna. Malah henteu kungsi ngimpi-ngimpi acan. Isuk-isuk, basa kuring rék nyawang meletékna panonpoé nu baris maturan hirup kabeurangnakeun, Pa Érté ngaronghéap. Datangna teuing ti lebah mana, da ujug-ujug ngajanteng hareupeun. Katémbongna mani geus saged, beberengkes, bangun rék indit-inditan.

CARPON SUNDA

Ada Main

Ku Darpan Ariawinangun

Jeung saenyana lurah hasil nyundutan urang lembur. Poè èta Mang Ursin ninggalkeun heula paculeun. Ki Sarja mèrènan heula anyameun. Kang Sabri nutup heula warung. Mang Sarip ngahaja teu ngurilingkeun dagangan. Mèh kabèh lalaki urang lembur ngabring rèk ngadongdon kantor kacamatan. Mapay-mapay totoang siga keur ngajajapkeun pangantèn, jiga nu rèk seserahan.

Pucuk ti girangna mah: listrik!

Dèsa Karangsaga kaliwat teu kabagèan listrik. Padahal lembur bèh girang jeung hilireunana mah geus raang. Nu jadi ambek urang lembur, naha atuh ukur kabelna wungkul nu ngaliwat ka luhureun dèsa tèh.

“Piraku urang teu ngarasa diteungteuinganan?” ceuk Lurah, “Lain kuring kurang usaha, inget! Tapi camat anyar jiga sentimèn ka dèsa urang!” pokna deui basa rapat LKMD. “Mèmèh nepi ka dèsa hilir gè, kuduna mah kapan ka urang heula. Camat anyar jeung oknum PLN jiga ada main!”

Lurah awong-awongan. Jeung enyana, urang Karangsaga kakoèt ambekna.

CARPON SUNDA

Nu Harayang Dihargaan

Ku Darpan Ariawinangun

Lila Kardi ngajengjen, nungguan kasempetan anu hadé. Najan kudu pasesedek jeung batur, kapaksa nagen. Karasa, hawa di dinya rada nyongkab. Tapi Kardi maphum, lantaran lalaki-lalaki nu ngariung sabudeureun kalang, sumedeng disundutan birahina. Ngentab-ngentab dina dadana, di saawak-awakna.

Tapi tukang kendang, tukang kecrék, jeung tukang goong mah kawas teu kabawakeun. Beungeutna angger carakueum, taya parobahan. Kitu deui sindén—awéwé geus tengah tuwuh—udat-udat péot kulit beungeutna, némbongkeun kawas nu tunduh; kawas bosen ningali adegan hareupeunana.

Sabudeureun kalang, hareupeun lélang, rada paroék. Ukur kacaangan ku patromak nu digantungkeun na tihang awi di tengah kalang, jeung ku lampu-lampu cempor tukang kacang, és, jeung tukang kuclak.

CARPON SUNDA

TANGKAL DUIT

 Ku Erwin Wahyudi

Ditaksir ku para ahli mah, umur éta tangkal nu ngabedega di tengah alun-alun téh

geus ratusan taun. Saking ku badagna, sabudeureun éta tempat kaiuhan pisan ku

dahanna nu ngarandakah.

Tangkal duit katelahna téh. Sabab, tina dahanna kalaluar duit lambaran jeung duit

kencring. Teu wudu, saban poéna téh alun-alun jadi pangdeugdeugan ti mana-mana.

Udaganana taya lian, rék ngaralaan duit nu jadi dina éta tangkal.

Aya nu bagéan beurang, aya ogé anu resep ngaralaan duit bagéan peuting.

Geus pada ngalarti sorangan lebah dinyana mah, pada-pada ngalarapkeun jeung

kamampuhna séwang-séwang.

Hiji poé. Wanci haneut moyan. Alun-alun jiga sasari geus riab ku jelema. Lalaki,

awéwé, kolot jeung barudak mamawa gantar. Tukang daragang ogé marilu dadasar.

Pagaliwota. Tumplek minuhan sabudeureun éta tempat.

Mang Dudu. Hiji lalaki tengah tuwuh.  Maneuh indit ti imahna saacan matapoé

meleték, bari teu poho memekel gantar nu jadi pakakas. Saragamna geus jadi ciri nu

mandiri. Kaos belél adumanis jeung calana sontog nu geus lalayu sekar, katambah

anduk leutik nu tara lésot mapaésan beuheungna.

"Pamugi dinten ieu mah kékéngingan téh sing rada mucekil, Gusti...,"

CARPON SUNDA

PAMAJIKAN

Ku Erwin Wahyudi

Karék sataun digawé di ieu pausahaan téh, tutas di-phk ti pagawéan nu lila. Gedé

milik puguh ogé basa tiheula panggih jeung Si Réndi téh, sobat dalit jaman keur kuliah.

Waktu meredih ménta milu digawé téh, aya ku kabeneran, kantor pusat Bapana rék

muka kantor cabang di ieu kota.

Haté bungah kacida waktu nampa béja, yén kuring lulus tina tés panarimaan

karyawan téh. Lian ti tempat pagawéan nu deukeut ti imah, karék asup geus langsung jadi

ménéjer, duméh nempo pangalaman tiheula jadi supervisor jiganamah. Mobil inventaris.

Anakbuah euweuh nu baha. Tumaninah pisan.

Abong kéna kangaranan jelema, teu cicing dina hiji darajat. Kakeunaan ku owah

gingsir. Dibéré hiji hayang dua. Boga dua jorojoy hayang tilu. Terus... terus... terus... teu

CARPON SUNDA

LALAKON AHIR BULAN

Ku Erwin Wahyudi

.

Boni keur ngabaheuhay 'na korsi térlas. Pikiranana keur cus-cos ka ditu-ka dieu.

Tanggal kolot, duit 'na jero lokétna geus euweuh nu nyelap salambar-lambar acan.

Pasosoré basa tadi mulang digawé, kalah disampakkeun budi nu haseum ti

Késih, pamajikanana. Panyakit matuh saban almenak geus nincak tanggal lilikuran.

Di langit bulan taya némbongan. Béntang nu sasarina tingkaretip, kalah

nyarumput satukangeun méga hideung. Angin nu keur nebak hihiliwiran, teu bisa

niiskeun eusi polo Boni nu keur sumedeng ngahéab.

"Duit sakieu-kieuna, ari budak     merenyéng waé hayang bayaran sakola! Éra

cenah dicalukan waé ku guruna, Kang! Jaba nu boga kontrakan ménta dibérésan

sagancangna. Mun tulus dibayarkeun ka sakola, rék dahar naon atuh isukan?