FIKSIMINI

Soldadu Tanggal Lilikuran

Maret katompérnakeun. Nincak tengah peuting nu keur jemplang-jempling, angka lilikuran tina almenak di imah Darma, mindarupa jadi sababaraha urang soldadu. Jlung-jleng. Samakta pakarang. Ningker salaki-pamajikan nu keur guling gasahan. "Serbu...!" komandanna nyorowok bedas naker. Nu boga imah reuwas lain meumeueusan. Méméh pangacianana kumpul, Darma kaburu dibeubeutkeun kana ubin.

Darma. Burial-buncelik. Basa beuheungna dijejek sapatu. Sedeng Suprihatin mah keur kokoséhan, tutas sirahna didagor-dagor kana témbok. Reketek. Awak duanana dibakutet ku tambang. "Ampun, Pa...!" ceuk maranéhna bari rawah-riwih nahan kanyeri. Soldadu nu barangasan téh euweuh nu ngawaro hiji ogé. Peureup, cungur sapatu jeung popor bedil; piligenti ngahanca kana sakujur awak. Lir maung ngamuk gajah meta. Nyiksa bébéakan taya ras-rasan.

Getih cur-cor tina sagala liang. Beungeut geus pejét teu mangrupa. Darma jeung Suprihatin. Ngagalolér teu walakaya. Tutas seubeuh ngakaya, komandanna méré komando. "Mundur...!" Saacan laluncatan deui kana jero almenak, aya saurang soldadu nu napelkeun bom kana dingding.

FIKSIMINI

 Amprok Deui di Gedong De Driekleur

Sabot nganteur mapayan rohangan di ieu gedong, panonna nu beueus, karérét mindeng tatanggahan nempoan lalangit. Dampal leungeunna ogé remen ngusapan témbok, kusén jandéla, tangga jeung téhelna. "Teu nyangka Akang mah, sugan téh geus moal aya jelema nu mikanyaah ieu wangunan," pokna téh, bangun nu reueus.

Cahya lampu nu reyem-reyem, mingkin ngantebkeun rasa geugeut nu geus lila kakeureut. Musik klasik tina gramofon, ngagalindeng minuhan rohang di lanté 3, nu robah pulas jadi kayas. Paadu teuteup, dina jarak anu padeukeut.
"Nyai...."
"Kang Albers..." ngan sakitu nu kedal, tina sela-sela adegan dangsa nu antaré. Rébuan rasa ngaguruh. Awor. Pagaliwota dina jero dada. Teuing iraha mimitina, cimata bahé dina dadana.

Can cacap namplokkeun kasono nu ampir lukutan, peuting nu paripurna téh mani sajorélat. Saacan balébat nyumirat, nu dipicangcam puluhan taun téh ngarangkul pageuh. Mun kongang, hayang satuluyna nangkod dina rangkulanana. "Nitip ieu gedong nu jadi saksi asih urang, Nyi," pokna, saacan ngiles patutur-tutur.

FIKSIMINI

Basa Purnama Nganjang

Ngajanteng hareupeun eunteung. Nyidik-nyidik rupa katut beuleugeunjeur awakna sorangan nu mimiti rarobah. Ngarahuh, waktu ngusap kulit beungeutna nu jadi karijut. Purnama nu jadi tangara, karérét saliwat tina jandéla kamerna nu ngemplong. Ratug jajantungna, basa nyaksian bohak nu mimiti tingpelentis, dina kulit umyang nu jadi kareueusna salila ieu.

Lieuk kana ranjang pusakana. Ranjang nu salila ieu jadi pamanjang kageulisanana. Malati ngabarak luhureun sepré kayas nu jadi amparanana. Segruk. Kumolébat lampah nirca, sapanjang mapayan saniskara cita-citana. Jam dingding nyada dualas kali. Di langit, purnama geus kateleg ku méga hideung. "Ka mana heula si bangkawarah téh, nya?" pokna, ngadago-dago nu rék jajap séba.

Leng. Sirahna lir ditojosan rébuan jarum. Gebru, awakna ngajurahroh. "Tobat...!" ngocéak, sorana semu ngagerem. Siki panonna dumadak barijil, beungeutna ogé mingkin pikasieuneun, sedeng bohak dina sakujur awakna tambah ngalobaan. Bau nanah jeung getih pagaliwota, nyilihkeun seungit kembang nu ngadalingding saméméhna. Lir cacing kapanasan, manéhna gogoréntélan, nahan kanyeri nu liwat saking.

FIKSIMINI

Hiji Mangsa Di Kota Kembang

Panas mentrang-mentring. Di sabudeureun alun-alun nu metet ku jelema. Derrrrrrr.... Derrrrrrr... Sora handaruan tina sapasang hélikopter. Laju landing di tengah lapang nu badis kamp pangungsian. Teu sirikna digalembrong, ku rébuan warga nu keur nandangan katunggara. "Buru turunkeun muatanana, euy...!" patingcorowok patarik-tarik. Sora-sora nu kebek ku pulas ambek. Patugas nu maraké saragam loréng, sigep ngalung-ngalungkeun dus tina jero beuteung hélikopter; sangu dus jeung cai mineral. Pahibut. Silihsigeung. Silihdengkék. Hayang paheula-heula meunang bungkusan. Untungna téh walatra, kabéh kabagéan. Bapa Walikota, nu sarua milu katideresa, méré biantara dina mégaphone, "Para wargi sadaya, hayu cuang botram, ah! Meungpeung aya kénéh milik saréréa!" pokna téh. "Huuuuu...!" Kalah disarurakan. Teu ngadagoan lila. Brek. Balakécrakan. Dariuk ngurilingan alun-alun jeung masjid agung. Ngaharékak sangu nu cikénéh katampa. Geleber. Hélikopter ngapung deui, ninggalkeun warga nu keur paronyo caracamuilan. Pilotna gogodeg. Nyérangkeun pamandangan dayeuh di handapeunana. Rewuan kandaraan nu geus teu bisa gerak, alatan kapahung macét nu geus aya samingguna.

FIKSIMINI

Tibelat Ku Andika

Biasana mah wanci kieu ngaliwatna téh. Jam sakola. Lieuk deui, lieuk deui. Kalah nyeri beuheung sosonggéteun. Gesruk nuluykeun hanca. Sasapu hareupeun pager. Tuh, geuning! Rentang-rentang ti tungtung gang. Awak sembada. Buuk kulimis. Saragam bodas hideung. Kéwés pisan. Pantes mun beurang-peuting micangcam ngaranna téh.

Rumasa geus kabéngbat, nepi ka teu kendat boga rasa tibelat. Gedé harepan dina jero haté, sugan jeung sugan isuk pagéto kabiruyungan. Tapi, dosa kitu mun hoyong ngapimilik salira, jungjunan...? haté galécok sorangan. Bari dodongkoan, daster nu lahak rada diperod deui ka handap. Léngkahna beuki ngadeukeutan. Dalingding parpum maskulin. Hihiliwiran. Ngadongkang lelembutan.

"Kuliah, Cép?" cekéng, bari dikiceupan. Saukur dijawab ku unggeuk dibarung mésem. Aéh-aéh, naha soca nu kasép téh bangor, geuning?
"Dika...! Dika...!" Si Nasya jeung Si Kaila. Maok perhatian Sang Arjuna. Gugupay ti loténg. Cicirihilan. Garumeulis. Baku Si Kembar mah ari geus ngaganggu hancengan indung téh. Cua pisan aingah.

FIKSIMINI

Kampung Duriat

"Sing yakin, ari cinta sajati mah bakal salawasna aya," ceuk Rama. Teteg. "Hibarna bakal nyaangan dunya nu keur poékkeun," sora Sinta nu halimpu milu mairan. Maranéhna duaan keur kagiliran nyarita. Dina panutupan hélaran Féstival Cinta di Kampung Duriat. "Wilujeng patepang deui taun payun," Rama nutup biantara. Tuluy ngarangkul pamajikanana.

Sakabéh pamilon: Sampék. Éngtay. Roméo. Juliét. Anthony. Cléopatra. Tristan. Isolde. Laila. Qais. Cinderella. Charming. Taya nu lémék. Kalah paungku-ungku bari ingsreuk-ingsreukan. Kabéh ngarasa kingkin. Sabab, mun harayang amprok deui, jeung nganjang ka kampung nu kebek ku kelir kayas téh, kudu ngadagoan heula taun hareup. Sabudeureun panggung dumadak banjir cimata.

Katumbiri nutug di tungtung lembur. Dewi Amor. Turun tina karéta kancana nu hurung-hérang. Paromanna marahmay. Gugupay. Mapagkeun sakabéh pamilon nu keur marungkawut. Bareng jeung wanci sareupna. Kampung Duriat simpé deui. Wahangan nu caina canémbrang hérang. Réwuan pineus nu mager pakampungan. Patamanan nu laligar di unggal buruan. Salin jinis jadi leuweung geledegan deui.

FIKSIMINI

Nyonya

Reg. Mobil sédan. Jrut. Nyonya badé ngaroris. Gusti...! Aya ku éndah ieu ciciptaan Anjeun. Ti luhur dugi ka handap. Éstu taya cawadeunana. Hurung mancur. Hérang méncrang. Widadari turun ti langit sugan mah. Karék ku ngambeu parpumna, pikiran geus ngacacang ka mana karep. Komo nempo papakéanana mah. Teu weléh ngélég. Ngagoda implengan. Hayang teuing nyuluran Tuan, nu ngapimilik Nyonya beurang jeung peuting. Kajeun teuing saukur sajam ogé. Moal nolak.

Mun Nyonya datang. Awak nu leuseuh dumadak jagjag. Sirah nu jangar ogé sok langsung cénghar. Betah neuteupna. Anteb nyérangkeunana. Hanjakal. Nurutkeun taksiran. Ngabangun ieu gedong téh tinggal samingguan deui. Kacipta. Moal nempo deui eundeuk-eundeukanana harigu Nyonya. Katut gitek imbit nu matak uruy. Tada teuing leungiteunana.

Kahayang mah sing lila anggeusna téh. Baé. Najan unggal poé loba neureuy ciduh ogé. Rido pisan. "Mana adukan...? Kalah loba ngahuleng satéh...!" Tukangtémbok sesentak. Panonna molotot. Gura-giru ngagalokeun deui semén jeung keusik.

FIKSIMINI

Pasosoré Di Buruan

Soré kaburitnakeun basa anjog téh. Langit masih kénéh cangra. Buruan lalening. Hégar. Kasampak manéhna. Si Donto. Nu sok ngulampreng 'na tepas lamunan. Keur nyéboran patamanan. Nu pinuh ku rupaning kekembangan. Teu waka turun tina mobil. Ngencar-ngencarkeun heula panénjo. Saprak balik diopnameu. Sok resep niténan paripolahna. Najan bari susulumputan. Diudag-udag karémpan.
Harita. Saukur manéhna nu tulatén. Ngumawula beurang-peuting. Jajauheun jeung dunungan awéwéna mah. Nu kalah paciweuh jeung arisan. Ti dinya. Haté tuluy kagémbang. Kataji ku rapékanana. Getén jeung luwesna. Teuteupna nu liuh. Sorana nu halimpu. Mingkin mageuhkeun tali rasa. Nu gumulung jeroeun dada. Komo ku nu eundeuk-eundeukanana mah. Teu weléh ngaliarkeun sawangan. Jorojoy hayang ngapimilik. Najan geus kasungsi. Pasti gedé mamalana.
Manéhna nyampeurkeun. Mamérkeun imut kareueut. Keketrok. Lalaunan kaca dibuka. Teup. Paadu teuteup. Sorot panonna lir purnama nu nyumirat. "Pa...! Pa...! Baku ari geus hulang-huleng téh!" jebras-jebris. Biwirna runyah-rényoh. Ngalenyap. Manahoréng dunungan awéwéna. Sedeng manéhna mah karérét geus ngaléos. Ka jerokeun.

FIKSIMINI

FIKSIMINI

Bébéakan

Pakepuk. Capé lahir-batin. Ngurusan asét nu rék dijual: Alun-alun, pendopo, terminal, setatsion jeung Rumahsakit. Telat dahar poho saré. Teu dirasa. Hayang gancang bérés-roés. Sangkan hasilna bisa dipaké nyombo, pikeun ngubaran haténa nu keur marungkawut.
Nu rék mareuli paheula-heula nyirian. Pada-pada hayang pangheulana. Pahibut. Paheuras-heuras genggerong. Ngasong-ngasongkeun duit nu teu sirikna dikonténeran. Haté bungangang. Geus kacipta manéhna bakal taluk. Bakal balik deui kana rangkulan. Geugeut. Saban nyorang peuting nu jempling.
Cunduk kana waktu. Asét nungtutan laleupas. Pileuleuyan. Banda tatalang raga tinggal waasna. Tobat...! Beuteung karasa murel, sirah oge asa muter. Néuleu duit nu méh ngubur suhunan. "Candak sadayana ieu artos kanggo anjeun, geulis...," cekéng. Sumujud pasrah, miharep lawang pangampurana muka deui. "Sing émut! Juhlas taun, Kang...! Tatu 'na jero dada moal lita, najan Akang rék ngalélang Pasifik jeung Atlantik," ceuk manéhna bari ngaléos, nu dituturkeun ku eueuriheun.

FIKSIMINI

Lalakon Mangsa Keur Hijrah

Reureuh sajongjonan di tonggoheun walungan. Kaptén Sadeli. Rumahuh. Laju mencrong beungeut, pon kitu deui batur-batur nu séjénna. Sorot-sorot panon nu caah ku kahariwang. Enya, kuring ogé surti, ieu orok nu aya dina aisan téh bisa ngabahayakeun pasukan. Sora ceurikna tangtu bakal ngagareuwahkeun pihak musuh, nu keur kapapancénan ngamankeun wewengkon.

Orok nu keur rungsing diteuteup. "Deudeuh teuing, anaking..., ku Apa kalah dibawa apruk-aprukan. Lumengis. Mangwatirkeun kana nasibna, nu teu kungsi nempo beungeut indung. "Siap, Kopral?" Kaptén Sadeli ngagentraan. Sorana semu ngeleter. "Siap!" Sok wé tiparayun," cekéng, bari ngagaléntoran sirah orok.
Rét ka langit. Reup. Bulan sapasi nu keur ngangkleung, lalaunan kateleg ku méga hideung. Ancrub kana walungan nu caina semet cangkéng. Antaré bari dodongkoan, inggis katohyan ku nu keur patroli di luhur jambatan. Alus milik. Saralamet nepi ka peuntas. Léngkah asa napak asa henteu, basa ngangais orok nu geus jadi layon, alatan dibekem kalilaan teuing.

FIKSIMINI

Nu Tepung Deui Di Bandung

Tutas aprak-aprakan salila ratusan taun, éta jajaka téh kabiruyungan ogé. Di Jalan Dago, manéhna ditakdirkeun deui panggih jeung bébéné nu jadi pamépés haténa. Teu wudu, duanana ngarénjag. Teu nyarangka sacongo buuk bakal amprok deui poé éta. Sajongjonan euweuh nu nyora. Kalah aranteng patukeur teuteup. Nu jajaka ngarénghap panjang bari neuteup seukeut. Sedeng Nyi mojang mah kalah babalieusan. "Nyai..., masih kénéh rék nampik kami?" ceuk si jajaka. Sorana gumeleter. Bari ngadago jawaban, panénjona ngarangsadan kageulisan Nyi mojang nu teu robah kahakan mangsa. "Sugan boga paménta nu lian?" geus pok deui. Sirah si wanoja gideug.
"Abot, Kang..."
"Gunung nu di kalér urang jadikeun inten berlian keur maskawinna."
"Sanés éta," témbalna téh. Tatag. Kusiwel Nyi mojang ngaluarkeun buku kandel tina tasna. "Saacan urang dirapalan, pangrobihkeun heula ieu dayeuh sapertos kieu!" Daria. Ngasongkeun hiji buku. Judulna dibaca lalaunan ku si jajaka. "Semerbak Bunga di Bandung Raya." Bruk. Si jajaka ngarumpuyuk.

FIKSIMINI

Kuring Jeung Manéhna

Bati tina ngotéktak email manéhna salila ieu. Jadi apal lalakon cintana saban balabuh. Di Rotterdam kagémbang Si Pirang, Bélinda. Di Boston bogoh ka Si Donto, Allison. Di Durban kapéngpéongan Si Lenjang, Kéondra. Sedeng di Shanghai mah kapatri ku Si Jangkung leutik, Fang Yin. Kahontal ogé cita-citana nu hayang hirup merdéka téh. Hirup nu salawasna dikuriling ku seungitna kekembangan.

"Ari sia teu timburu?" Haréwos uteuk. Mapanas unggal waktu. Moal, ah! Naon untungna timburu? Kuring mah surti. Jadi salaki sotéh mun manéhna keur balik. Cunduk waktuna balayar mah geus lain-lainna deui.

Hatong kapal geus hawar-hawar kapirengna téh. Jirim manéhna nu keur gugupay ogé mingkin ngaleutikan. Lila-lila saukur nyésakeun titik hideung di tengah jaladri. Jung baé, Kang! Teu nineung teu sing. Bral, geura papag éndahna cinta nu sumebar di unggal palabuhan. Teu kudu hariwang mikiran kuring. Keun baé, aya bapa jeung adi Akang ieuh, nu satia jadi ubar hanaang salila ieu.

FIKSIMINI

Sirah Nu Uing

Capé liwat saking. Balas nunutur curuk babah Akong. Orokaya, satulang-sandi taringgaleun dina méja kantor. Sirah mah kabur geus tilu poé ogé. Ditelepon kalah di-rijék. Ngadon ngirim és-ém-és. "Moal balik, aingah...!" Apal kana adatna. Teu hayang malesan. Sabodo, ah, saheulaanan teu nyunyuhun manéhna ogé.

Kapaksa meuli sirah urut. Bari teu ngepas kana beuheung. Digawé jadi kaganggu. Babah Akong ambek badag. "Lugi atuh owéh...!" pokna téh bari nulak cangkéng. Panonna nu sipit dumadak hurung. Létahna nu nyagak elél-elélan. Angger. Teu wani ngalawan. Saukur bisa ngahéphép. Bari nyérangkeun eusi kebon binatang nu bijil tina sungutna.

Abong solmét. Terus rasa jigana mah. Sirah uing ngurunyung sorangan. Katara sapasang tanduk mucunghul tina awakna. Kakalayangan bari ngamang-ngamang bedog. Cocorowokan. Awong-awongan. "Gelut jeung aing, Akong...! Ulah nyiksa waé nu lemah, siah...!" Sorana bedas naker. Bumi inggeung. Lalangit ngagebros. Kaca kantor mancawura. Si babah ngeleper. Calanana témbong baseuh. Ngarumpuyuk. Ampun-ampunan handapeun sirah uing.

FIKSIMINI

Operasi Sapu Jagat

Setatus siaga 1 di Batawi. Teu pira. Mr. Jansen. Incuna Wésterling. Pupuhu LSM ti nagara Walanda. Mosting dina wall fésbuk sobatna. Raheut Simintul. Anggota déwan. "Merdéka sudah 68 taun, koq rakyatna banyak yang melarat? Kasian, dékh, bangsanya jij...!" Kontan. Saeusi nagara jadi geunjleung. Harénghéng. Kausik hargadiri. Asa dicoo gado. Ku PBB dititah ménta hampura. Kalah nangtang. "Dasar bangsa inlander," pokna téh. Dina blog-na.

Pangagung nagara, nu sasarina leutik burih, harita mah dumadak témbong sipat jaluna. Sigep. Maréntahkeun angkatan perang pikeun sayaga. "Kita serang Belanda...!" Dina Twitter-na. Rahayat ngarojong pisan. Ti Sabang nepi Merauké jadi sabeungkeutan. Nyarumbangkeun hartana. Jangeun waragad ngajorag Walanda.

Operasi dimimitian. 50 batalyon nu diparéntahkeun ngagempur. Balabuh di Rotterdam. Perang campuh ampir sabulan lilana. Réwuan tentara musuh palastra. Walanda serah bongkokan. Istana karajaan. Bandara. Setatsion. Kanal-kanal. Kabéh bisa direbut. Bandéra beureum-bodas tingkélébét di sapanjang jalan. Ti harita. Nagri Tulip jadi bagian tina Énonésa.

FIKSIMINI

1 Syawal

Wanci tunggang gunung. Dipirig ku girimis ipis. Nété tétéan. Muru pasir tonggoheun erél karéta. Ngahaja rék munjungan ka Bapa. Saprak papisah sawatara mangsa. Bréh. Imah sagéwok. Hanjakal teu katowéksa. Jukut nu nyaliara. Témbokna lalukutan. Sawaréh marékplékan. Bati ngageuri. "Assalamu'alaikum..." Ngeleter. Uluk salam. Dijawab ku angin nu nebak dangdaunan. Deku. Taya tangan pangawasa. Ngagukguk. Kaduhung teu kungsi ngadeuheus. Saacan Bapa nyicingan imah anyarna.

Kakangen caah 'na jeroeun bayah. Hayang neueulkeun sirah kana hariguna. Seja masrahkeun cimata. Sugan ditukeuran ku pangampurana. Lian ti éta. Sono manco jiga bihari. Ngabandungan lalakon lawasna jaman keur ngora. Matak pogot. Sakalian rék ngiberan. Incu kameumeutna, kiwari geus nincak rumaja. Tada teuing bungaheunana.

Hawa nyecep tapak girimis nu tadi. Séah cai wahangan lebakeun pasir. Mapaésan wanci nu cunduk sareupna. Kelir simpé mingkin ngarandakah. Lantip ngabulen sabudeureun. Parat nepi kana lulurung haté. "Abdi wangsul, Pa..." Pamitan. Tutas adan Magrib nu munggaran di bulan Syawal. Ngalanglaeu. Ngajak sumerah.

FIKSIMINI

Puasa Poé Pamungkas

Add caption

Saprak indit ti imah. Amplop bodas jeroeun brankas. Tigin. Ngabeulit pikir nu keur dirangkul kabingung. Hulang-huleng. Tambuh laku. "Pésakan, lur...," ceuk haréwos goib. Kuniang. Gep. Leungeun ngeleper. Tingsariak. Gék deui. Amplop digolérkeun 'na méja. Ketug jajantung mingkin ratug. "Gusti...!" Ngarahuh. Ras inget. Si Jalu. Masantrén tadi peuting. Kantor pulisi. "Euweuh deui jalan! Gasik!" Geus ngaharéwos deui. Sora nu tadi. Rohangan kantor tambah nyongkab.
Matapoé. Anteng. Ngencar-ngencarkeun panas nu keur meujeuhna buringas. Haseup mulek. Kandaraan metet. Jelema riab. Pajejel-jejel di unggal toko. Tatahar. Marapag poé lebaran nu tinggal sakiceup deui. Anjog. Patugas pikét jeung kumendanna. Golosor. Sarangah-séréngéh. Budak digabrug. "Ampun, Pa..., moal sakali-kali deui," pokna. Nyegruk. Sirahna diusapan.
Hibar layung luhureun Galunggung. Sawah upluk-aplak anyar tandur. Wirahma cai pancuran. Mirig léngkah semu rusuh. Duaan. Mapay-mapay jalan lembur. Muru buka puasa nu pamungkas. "Sisinanteneun marapah, geuning?" Panalék ti saban tatangga. Nyéh seuri sorangan. Ngolémbar. Motor kameumeut. Nu tadi beurang diwadalkeun.

FIKSIMINI

Kolor Kang Wildan

Kang Wildan. Guligah. Teu kaop meuli kolor nu weuteuh, isukna sok tuluy leungit. Meunang béja. Cenah, dibikeunan ka dukun. Dipaké sarat. Ku Ceu Clarisa, pamajikanana sorangan, nu galak jeung timburuanana sagedé gunung. Beurang peuting manéhna nyidem kapanasaran. Teu wani pok. Ngarumasakeun. Gimir ku sajak, nu narapel 'na haok-polototna ingkang garwa.

Kajurung ku panasaran. Kang Wildan. Ngawani-wanikeun karep. Nalék pamajikanana najan bari rerempodan. "Dibikeunan ka saha kolor nu Papih téh, Mih...?" Sorana halon. Ngeleter. Ceu Clarisa. Bijil tanduk tina sirahna. Batan ngaku kalah napsu. "Najis aingah! Keur nanahaon kolor manéh...!" Néngtéréwélang. Piring jeung gelas ngarapung. Sapatu budak eunteup kana beungeutna. Jiga sasari. Kang Wildan. Ngarumpuyuk.

Ngadéngé nu brong-brang di tengah imah, Ma Dolis, mitohana Kang Wildan, kalah gogoléran di jero kamerna. Gegerendengan semu haroshos. Leungeunna ngeukeuweuk hiji barang, nu salila ieu remen diakukeun leungit ku minantuna. Sakapeung diteueul-teueulkeun kana hariguna. Sakapeung deui diseuseup jero naker. Panonna peureum beunta.

FIKSIMINI

Hayang Puasa Di Lembur

Wirahma sora adan Asar nu ngalanglaung 'na poé munggahan, dibarung hawa nu nyecep tapak hujan saméméhna, giak ngabagéakeun basa kuring anjog. Rada sabil rék terus asup téh. Kalah ngajanteng sajongjonan. Ngawur-ngawur panénjo ka sabudeureun pakarangan.

Tangkal sukun. Rambutan. Balingbing jeung nangka walanda. Angger kénéh ngabedega cara bihari. Babalongan. Nu dipapaés ku Aérmancur jeung patung awéwé ngéngélék gentong. Matak nyeblak. Metot panineungan.
Paromanna teu bérag nempo kuring datang téh. "Tara-tara ti sasari, apan biasana ogé sok maleman takbir ari mulang téh?" Daria naker. "Manawi diwidian, Ai hoyong saum di lembur, supados tiasa ngaréncangan Apa," cekéng. Ngeluk. Teu wasa males teuteupna nu seukeut lir balati. "Saukur rék reureuh sabulaneun? Ari geus Sawal?" Nalék deui. "Abdi téh...." Teu kebat. Ungkara kaburu nyarangked 'na tikoro. Nahan piceurikeun. "Percumah ari isuk pagéto rék dilakonan deui mah, Ai...," Sora Apa. Ngalimba. Terus ngaléos jeung korsiroda-na. Ninggalkeun kuring nu keur katalimbeng.

FIKSIMINI

Lalakon Asih Kuring

Wanci haneut moyan basa papisah jeung manéhna téh. Kuring dibikeun ka budakna dunungan. Ka sakola. Nyérését ngagerihan haté. Paanggang jeung nu jadi bébéné. Bagja teu daulat. Di jalan. Kuring kalah moncor tina saku calana saragamna. Gorolong! Gejebur! Solokan. Hideung. Bau. Metet ku runtah. "Tobat...!" Jejeritan. Roroésan. Nyeungceurikan nasib. Sieun reureuh salilana di ieu tempat. Saminggu. Sabulan. Can aya waé milik. Pikiran teu weléh nganteng. Ka si manéhna. Beubeureuh anu geus maneuh. Nu duka di mana boa. "Kabiruyungan dipanggihkeun deui, kitu...?" Gerentes saban waktu. Bray. Dunya jadi caang deui. Hiji lalaki nu keur beberesih. Ngarawatan kuring. Dibawa balik. Dimandian. Digaringkeun. Dibebeskeun kana liang nu heurin. Cring! "Aduh...," ceuk anu katindihan. Asa-asa. Dilieuk. Bréh.

"Akang...!"
"Nyai...!"
Ngembang kadu. Satengah teu percaya. Laju silih gabrug. Mudalkeun kasono nu ngagalura. Disaksian ku seuri bungah babaturan nu cikénéh tepung. "Nuhun, Gusti...! Dina jero céngcéléngan ieu, tali duriat kuring jeung manéhna nyambung deui."